1961. godine preminuo je Branko Miljković – Princ poezije. Jedan od najznačajnijih naših pesnika pronađen je u noći između 11. i 12. februara, pre 65 godina, obešen o drvo na periferiji Zagreba, a kontroverze o uzroku smrti i danas traju.
Prema zvaničnoj verziji, Miljković je izvršio samoubistvo, a prema nezvaničnim interpretacijama, koje je podržavao i deo njegovih savremenika, on je navodno ubijen iz političkih razloga.
Tokom života koji je trajao samo 27 godina, Miljković je napisao antologijske knjiga poezije „Uzalud je budim” (1957), „Smrću protiv smrti” (1959), „Vatra i ništa” (1960), „Poreklo nade” (1960) i „Krv koja svetli” (1961).
Rodio se 29. januara 1934. godine u Nišu u porodici koja potiče iz Gadžinog Hana i Zaplanja. Živeo je u Gadžinom Hanu, Nišu, Beogradu i Zagrebu.
Pored brojnih stihova koji se i dalje citiraju, jedna od njegovih upamćenih parola je i uzvikivanje „zašto ubijaju pesnika u socijalizmu”, zbog čega je uhapšen u jednoj kafani.
U Nišu se, tradicionalno, od 1971. godine dodeljuje nagrada za najbolju zbirku poezije koja nosi njegovo ime.
Škola „Branko Miljković” u Nišu jedina je škola u Srbiji koja nosi ime srpskog princa poezije, kao i jedna gradska ulica. Spomenik posvećen Branku Miljkoviću se nalazi na platou ispred Narodnog pozorišta u Nišu.
