Stevan Sremac, jedan od najznačajnijih srpskih pisaca realizma, čije je stvaralaštvo neraskidivo povezano sa Nišem, rođen je na današnji dan, 11. novembra 1855. godine. Grad u kome je proveo 13 godina života ostao je trajna inspiracija za njegova najpoznatija dela, a kroz njegove priče sačuvani su duh, govor i svakodnevica starog Niša.
Sremac je u Niš došao 1879. godine, gde je radio kao profesor srpskog jezika, književnosti, istorije i geografije. Bio je i poslovođa Gimnazije koja danas nosi njegovo ime, a svojim radom ostavio je značajan trag u kulturnom i prosvetnom životu grada. Osnovao je pozorišnu družinu „Sinđelić” i učestvovao u osnivanju gradske čitaonice, u kojoj je bio prvi delovođa. Sarađivao je i sa niškim listovima „Stara Srbija” i „Niški vesnik”.
Ipak, Niš nije bio samo mesto njegovog službovanja već i neiscrpan izvor književne inspiracije. Družio se sa ljudima različitih zanimanja i društvenih slojeva, od zanatlija i lovaca do glumaca i profesora, a mnoge svoje kafanske prijatelje i poznanike pretočio je u književne junake. Tako su u njegovim delima oživeli stari Niš, njegove kafane, sokaci, običaji i specifičan govor, koji je zahvaljujući Sremcu postao deo srpske književnosti.
Upravo su niška sredina i njeni živopisni likovi nadahnuli neka od njegovih najpoznatijih dela, među kojima su „Zona Zamfirova” i „Ivkova slava”. Njegov književni opus obuhvata i romane „Pop Ćira i pop Spira” i „Vukadin”, kao i satiru „Limunacija na selu”. Prepoznatljiv po humoru, toplini i pažljivom posmatranju svakodnevnog života, Sremac je ostao jedan od najčitanijih srpskih pisaca, čija su dela i danas inspiracija za pozorište i film.
Rođen je u Senti, a nakon ranog gubitka roditelja odrastao je uz ujaka Jovana Đorđevića, književnika i osnivača Narodnog pozorišta u Beogradu. Završio je istoriju na Velikoj školi, učestvovao kao dobrovoljac u srpsko-turskim ratovima od 1876. do 1878. godine, a osim u Nišu, kao profesor je službovao i u Pirotu i Beogradu. Književnim radom počeo je da se bavi tek u trideset trećoj godini, ali je ubrzo stekao trajno mesto u srpskoj književnosti. Preminuo je 1906. godine u Sokobanji.
Veza Sremca i Niša nastavila se i dugo nakon njegovog odlaska. Po njemu ime nose Prva niška gimnazija i Narodna biblioteka, a njegov spomenik, zajedno sa spomenikom Kalči, nalazi se na platou kod Kazandžijskog sokačeta. Sećanje na pisca čuva i spomen-ploča na mestu nekadašnje kafane „Marger”, u kojoj je često boravio.
